ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΑΓΔΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:
Γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη και κατάγομαι από την Νικήτη Χαλκιδικής.
Γεννημένη το 1993, με μεγάλη αγάπη για τα βιβλία, το γράψιμο, την μουσική και τους ανθρώπους αποφάσισα σε μικρή ηλικία ότι θέλω να γίνω φιλόλογος.
Σπουδάζω στο τμήμα φιλοσοφίας παιδαγωγικής και ονειρεύομαι καποια στιγμή να γίνω ψυχολόγος και να έχω την δική μου ομάδα αυτοβοήθειας.
Προς το παρόν συμμετέχω σε μια ομάδα τέτοιου χαρακτήρα, δουλεύω στην οικογενειακη μας επιχείρηση και κάνω ιδιαίτερα.
Ονειρεύομαι έναν κόσμο με λιγότερη βία, ρατσισμό, ομοφοβία και πονηριά.
Μέσα από τα γραπτά είτε αυτά είναι ποιήματα, είτε δοκίμια είτε άρθρα προσπαθώ να βάλω το λιθαράκι της ψυχής μου μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει συνεχώς και αλλάζει.
Ποιήματά της:
Τίτλος: Δεν φοβάμαι να μεγαλώσω
Ανοίγω τα μάτια μου. 26 χρόνων γίνομαι σήμερα. Κοντά στα τριάντα. Σίγουρα όχι μεγάλη αλλά ούτε έφηβη όχι μικρή. Αρχικά αγχώνομαι. Υποχρεώσεις,επιλογές ίσως χρέη είναι λέξεις που αντηχούν στα μυαλό μου. Το σκέφτομαι καλύτερα. Ξανά από την αρχή. Ξυπνάω. Σήμερα είμαι 80 χρόνων. Ρυτιδες έχουν απλωθεί παντού στο πρόσωπο μου. Τις χαϊδεύω. Το σωμα μου έχει αλλάξει, δεν ειναι πλέον σφριγηλο. Δεν με πειράζει. Το μυαλό μου είναι καθαρό. Βλέπω γύρω μου τα άτομα που έχασα και είμαι ευγνώμων για τα μάτια μου που άνοιξαν και σήμερα. 80 χρόνων θα έλεγε κανείς γριά, όμως εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εμπειρίες επώδυνες έρχονται στο μυαλό μου, θάνατοι με καταρρακωνουν συναισθηματικά μόνο στην ανάμνηση. 80 χρόνια εμπειρίας, αγάπης και Σοφίας. Σήμερα ξύπνησα και αγάπησα τις ρυτιδες μου, το στραπατσαρισμενο μου σώμα, το πονεμένο μου μυαλό κι έτσι όταν πήγα 26 έφυγε το άγχος για τις υποχρεώσεις. Σήμερα δεν φοβάμαι να μεγαλώσω.
Τίτλος: Υπακούει 
Η πείνα, η μοναξιά, η απελπισία. Τρεις λέξεις. Τρεις εννοιες. Σε επισκέπτονται συχνά πυκνά ντυμένες με πορφυρούς μανδύες. Τις κοιτάς, σε ταράζουν. Τις αποφεύγεις και σε τρώνε. Η πείνα γεννιέται με την επιθυμία. Ξέρεις για ποια πείνα μιλάω έτσι; Είναι η λαγνεία, αμάρτημα θανάσιμο. Μα πιο θανάσιμη είναι η μοναξιά. Το σώμα σου περιπλανιέται ανάμεσα σε σώματα-πτώματα και η μυρωδιά τους τώρα δεν σε ενοχλεί. Και τέλος η απελπισία, αυτή που μετατρέπει την Άνοιξη σε Χειμώνα και τους χυμούς του σώματος σου σε μαράζι. Γράφω για έννοιες, μα ποιος με ακούει. Μπροστά στο συναίσθημα και ο βασιλιάς υπακούει.